December 16, 2011 Blubber, by Maurits Groen (in Dutch)

Blubber

 

Door: Maurits Groen

 

‘Blubber’. Echt aantrekkelijk klinkt het niet. Toch is blubber het neusje van de zalm - figuurlijk dan - van wat je een traditionele inwoner van Groenland kunt voorschotelen. Het is de Engelse benaming voor het spek van walvis, zeehond en narwal. Die dieren staan al duizenden jaren op het Groenlandse menu. Ze hadden daar al die tijd ook nauwelijks iets anders. Al hun voedsel kwam uit zee –een enkele ijsbeer of sneeuwhaas daargelaten. Allemaal 100% scharrelvlees.

 

Groenlanders visten en jaagden alleen wat ze zelf aan voedsel nodig hadden - dus geen massale babyzeehondjesknuppelpartijen omwille van die witte bontvachtjes of walvisjacht met drijvende fabrieken ‘voor wetenschappelijk onderzoek’ door Japanners (die dan het walvisvlees toch maar opaten, omdat die beesten nu toch al dood waren) . Maar tegenwoordig moeten Groenlanders enorm oppassen met wat ze eten. Hun voedsel is vergiftigd. ‘Blubber’ bevat tegenwoordig een akelige cocktail van tal van giftige chemicaliën, en dat bovendien in een zodanige dosis, dat hun delicatesse eigenlijk chemisch afval is. Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk? Hoe kan het dat zelfs in de meest afgelegen gebieden op aarde -waar geen industrie is, geen files, geen landbouw- de verontreiniging is doorgedrongen?

 

Walvis, zeehond, narwal, ijsbeer: ze eten allemaal andere diertjes, die zelf weer nog kleinere diertjes hebben gegeten. En al die diertjes fungeren als een soort stofzuiger voor alle verontreiniging die door afvallozingen in water of lucht in het milieu terechtkomen. Die lozingen kunnen soms wel duizenden kilometers verderop geweest zijn. En het kan ook jaren duren, voordat dat gif uiteindelijk op een Groenlands bord terecht komt. Maar uiteindelijk gebeurt dat toch, onvermijdelijk. Daardoor is de situatie is nu zo ernstig, dat de moedermelk van Groenlandse vrouwen eigenlijk ook chemisch afval is.

 

Is dat de prijs van onze welvaart? Ja, onze welvaart. Niet die van de traditionele Groenlanders, die ’s winters het door klimaatverandering onbetrouwbaar geworden ijs nauwelijks meer op kunnen om te jagen, en ’s zomers nauwelijks de zee mee op kunnen om te vissen, doordat er teveel gevaarlijke afgebroken ijsschotsen in zee drijven.

 

De film ‘Silent Snow’ toont de zoektocht van een jonge Groenlandse vrouw naar de oorzaken van die verontreiniging, die haar cultuur ernstig bedreigt. Filmer Jan van den Berg volgde haar naar Oeganda, India en Costa Rica. Hij kwam daar slachtoffers tegen, maar ook mensen die proberen iets te ondernemen tegen de vergiftiging. Moedige mensen ver weg. Je kunt zelf ook iets doen. Elke actie helpt, zeker als iedereen meedoet. Het begint bij ons.

 

Op de website www.silentsnow.org vind je onder het kopje ACTION tal van aanknopingspunten. En anders kun je ook altijd mij nog een e-mail sturen (mg@mgmc.nl). Ik help je dan graag mee te helpen.

 

Lees het artikel op de website van 24KITCHEN.

 








Comment on this item

Name
E-mail
Message
 

Posted comments

bart heyning on 03-02-2012 13:17:
Hallo Maurits, wat leuk om je op deze link, die mij vorige week werd toegestuurd, tegen te komen. Ik heb de afgelopen jaren niet stil gezeten (voor info zie artikel Marc Chavannes: weblogs.nrc.nl/opklaringen/2009/05/16/voor-het-recht-om-te-weten-wat-er-uit-de-kraan-komt/#more-1104) en heb tegen dezelfde achtergrond en zorg als in Silent Snow een vervolg actie gereed (een uitgewerkt plan waarin onzekerheid als bedoeld in het WRR rapport 'Onzekere Veiligheid' centraal staat en waarin voorzorg het leidend normatief beginsel geldt). Als ik het goed zie concretiseert mijn actie verder boodschap in de film. Ter afronding zoek ik voor een stichting nog twee of drie leden voor een raad van aanbeveling.Als je het belangstelling heeft ben ik graag tot nadere toelichting bereid. hartelijke groet, Bart Heyning




Website by Ragfijn Webservice