4 juli, 2012 After Rio, "It's the hunger, stupid"

Vanaf het appartement van Consul-Generaal Paul Commenenda en zijn vrouw Sabina heb je een prachtig uitzicht over Ipanema beach, en het meer er achter. Ipanema betekent in het Tupi ‘slecht water, water waar je niet kunt vissen’. Een paar jaar gelden werd er nog heel veel dode vis uit het meer gehaald. Wij kennen vooral “The girl from Ipanema”, een meisje “full of light and grace”, maar die song gaat ook over het gevoel van jeugd die voorbij gaat en die niet meer van ons zal zijn. 

 

Geen betere plek om de Rio+20 conferentie af te sluiten voor de Nederlandse afgevaardigden. Paul en Sabina hebben voor een perfect ontbijt gezorgd en iedereen kan zijn of haar teleurstelling met anderen delen of van staatssecretaris Joop Atsma een verklaring eisen. Want de teleurstelling over wat er op de conferentie bereikt werd is groot. Een vertegenwoordigster vertelt dat jongeren demonstratief waren weggelopen, waarop Atsma bozig reageert dat weglopen nooit een optie mag zijn; wegelopen is dom. Maar wat is wijsheid? Daniel Mittler, Directeur van Greenpeace, over het document dat uiteindelijk door de regeringsleiders ondertekend werd:

 

“This is a tragic document, an insult to our children and an abject failure of our governments. We are facing a future of pollution, plunder and destruction.”

 

Louise Fresco, hoofd van de Nederlandse delegatie, houdt een inleiding en benadrukt vooral datgene dat we nog kunnen doen. Zo moet er een einde komen aan subsidies die de verkeerde kant op werken en wetgeving die de vervuiler beloont, zegt ze. En de slotverklaring mag dan misschien niet deugen, de Nederlandse acties en inspanningen waren een bijzondere ervaring. We moesten niet die tekst, maar het eraan werken, dat proces, dát moesten we mee naar huis nemen.

 

Daarna nemen vertegenwoordigers van Avalon, Cordaid, Hivos, Milieudefensie, NCDO en Oxfam Novib het woord. Ze pleiten – net als Ban Ki Moon – voor steun aan kleinschalige ecologische landbouw die een sleutelrol moet spelen in de strijd tegen de honger in de wereld en de verwoesting van de aarde. Avalon’s Martien Lankester, arts en boer in Friesland, vat het mooi samen: 

 

“De beste arts van de toekomst is de boer die onze aarde weer gezond moet maken.” 

 

 

No Fight No Victory in Rio

Het is het onderwerp van onze nieuwe film waarvan we op de conferentie - samen met het Zwitserse Biovision - een trailer vertoonden. In een korte film laten we zien hoe – ondanks desastreuze maatregelen en omstandigheden – op veel plaatsen in de wereld inspirerende voorbeelden te vinden zijn van een op duurzame wijze gevoerde strijd tegen de honger, waar nog altijd meer dan een miljard mensen onder lijdt. 

 

We filmden al scènes in Brazilië rond het succesvolle ‘Fome Zero’ project, waar ecologische landbouw een belangrijke rol bij speelt, en in Ethiopië waar door de oorlog verwaarloosde landbouwgronden met veel moeite weer gereanimeerd worden. Mario, die in Brazilië jaren vocht voor een eigen stukje grond dat hij nu zijn eigendom mag noemen, is een van onze helden. “No fight, no victory” zegt hij in de film, die veel indruk maakt op het congres. 

 

Na afloop is er een debat met Sebastien Treyer (Science Po), Patrus Ananias (Former mayor of Belo Horizonte where he started his war against hunger), Ambassadeur Leiro uit Noorwegen (UN, FAO, IFAD en het World Food Program), Kanayo F. Nwanze (International Fund for Agricultural Development, IFAD) en Hans Herren, die jarenlang in Brazilië en Ethiopië gewerkt heeft. Kanayo F. Nwanze vat de basisgedachte mooi samen: 

 

“It’s great we’ve seen examples of smart agriculture in the film. We need a new green agro-ecological revolution that includes small-scale farmers as partners, therefore land tenure issues must be solved, low input crops the focus of attention and consequently ecological product chains.”

 

De volgende avond organiseert het Zwitserse Biovision een diner waar veel bekenden aanwezig zijn, zoals Vandana Shiva, die de film van harte ondersteunt (ze deed dat ook al bij Silent Snow), Sue Edwards, die ons in het noorden van Ethiopië ter zijde staat en Patrus Ananias, die we destijds als ‘Fome Zero’ burgemeester in Belo Horizonte geïnterviewd hadden. Hij had daarna een ministerie tegen de honger geleid en was nu weer gewoon hoogleraar aan de universiteit, want “de prioriteiten lagen nu elders”. Hij hoopt nog steeds dat de elementen van zijn project in de wereld navolging vinden.

 

Vandana Shiva: “The evidence is clear: the smaller the farm, the more the food output; the more biodiverse the farm, the more nutritional output; the more ecological the farm, the less the cost of farming. The people need nourishment, the planet needs nourishment, profits feed corporations.” 

 

Het diner ‘A Taste of Change’, was bereid door een top kok uit New York, Domenica Catelli, en iedereen was er met indrukwekkende verhalen, zoals de minister voor het milieu van Liberia, een onderzoeker naar duurzaamheid uit Engeland en een Chinees/Nederlandse film maker die een serie ecologische films maakt die in veel Afrikaanse landen worden uitgezonden. Silent Snow krijgt ook een plaats in die serie. 

 

 

Silent Snow in Rio

Een paar weken geleden draaide Silent Snow op het Cinemambiente festival in Turijn. Maggie White, van het Wereld Water Forum, had de film daar gezien, kwam na afloop meteen naar me toe en vond dat we de film ook in Rio moesten laten zien. Het was daar toen onder de arcaden van de stad met een paar e-mails en telefoontjes snel geregeld en nu ben ik met een Engels èn Portugees ondertitelde kopie al twee uur op weg van het congres centrum naar het MAM - het Museum of Modern Art - waar de film vertoond zou worden. 

 

Silent Snow moet om half vijf beginnen want om half zeven is er een ander programma. Het is intussen vijf uur, maar het verkeer zit vast. Ik bel veel met André, de organisator, en zijn reacties worden steeds somberder. “Zijn er wel mensen”, vraag ik maar eens, want ik heb geen idee naar waar ik naar op weg ben. “It’s packed”, zegt André geruststellend. Het is intussen half zes en Andre suggereert dan maar een deel van de film te laten zien.

 

Soms beweegt het verkeer even en de schattingen van de chauffeur variëren van “nog tien minuten” tot “nog een half uur” en iedereen in de bus leeft met me mee. Op een gegeven moment zie ik in de verte het MAM, spring uit de bus samen met een meisje dat me de weg zal wijzen en we rennen voor de bus uit naar het park achter het museum waar de film vlak aan het strand vertoond zal worden. Daar blijkt alles uit te lopen en ben ik ruim op tijd. “Ach, dit is Rio”, zegt iemand en dat zal ik nog vaak horen. 

 

Groot voordeel is dat het nu aan het begin van vertoning onder het licht doorlatende dak van het paviljoen al bijna donker is. Er zijn zeker honderd mensen en tijdens de film komen er nog kijkers bij. Nadat ik ergens gauw iets gegeten heb en aan het eind van de voorstelling terug kom zit het helemaal vol, is er een lang applaus en zijn er mooie reacties.

 

We moeten na de film onmiddellijk de tent uit, maar ook dat nadeel heeft zijn voordeel. In heerlijke strandstoelen ontvangen we mensen die me komen bedanken en daar op die prachtige plek de tijd voor nemen, uitnodigingen voor film festivals – 5 september draait Silent Snow weer in Rio – en steun van mensen als Pierre Johnson die bezig is met een site waarop een wereld kaart die de milieu problemen in beeld brengt. Hij heeft daar subsidie voor gekregen en wil graag met ons samenwerken. 

 

Als ik eindelijk naar huis wil is het al laat en nog steeds druk in het park. Overal muziek, pratende mensen en langs het MAM beweegt langzaam een aanhoudende stroom auto’s. Een taxi is nergens vinden. Tot er plotseling een voor mij stopt met drie enthousiaste Amerikanen. Ze hebben de film gezien en maken graag een grote omweg om me naar mijn hotel in Copacabana te brengen.

 

 

Resultaten

Had het wel zin gehad een week naar Rio te komen? In mijn vorige blog schreef ik al over de grote hoeveelheid projecten die juist indruk maakten. Misschien had Louise Fresco daarom wel gelijk. Mijn films hadden het in elk geval heel goed gedaan, krijgen uit alle hoeken van de wereld steun en het was Biovision toch maar gelukt de ‘sustainable small-scale holders’ onder de aandacht èn in de slottekst te krijgen, waar ze een indrukwekkender lobby voor gevoerd hadden. Er was zelfs een reportage over NoFightNoVictory op de Zwitserse televisie. En Ban Ki Moon had in een verklaring gezegd:

 

“All food systems have to become sustainable and we demand greater opportunities for smallholder farmers – especially women – who produce most of the world’s food, to empower them to double their productivity and income.”

 

Met Sara was ik ook veel in het Flamengo park geweest waar mensen uit alle hoeken van de wereld bijeenkwamen om te discussiëren, spullen te verkopen en te demonstreren. Het was mooi te zien hoe Ehete Welde Maryam uit Ethiopia danste op muziek uit heel andere culturen. Actievoerders van over de hele wereld gaven tips voor onze film en de campagne eromheen. Er zijn initiatieven en sites waar we bij aan kunnen haken er werden korte films aan ons toegezegd die weer op onze site komen. Want net als bij Silent Snow moet de site NoFightNoVictory het centrum worden van waaruit we ons verhaal de wereld in sturen naar scholen, tv stations en cinema’s.  

 

Nog één keer Kanayo F. Nwanze:

 

“Those who make the food we eat go hungry, but without them, the world would go hungry.”

 

Sara had contacten gelegd met de Angolese Capoeira in Rio, en ik was er een avond bij. In de film gaat ze niet alleen op zoek naar inspirerende voorbeelden voor de strijd tegen de honger, maar ook naar de ‘roots’ van deze dans, die ooit door slaven naar Brazilië werd meegenomen. Ik zie hoe het rituele aanvallen en verdedigen met veel respect voor de tegenstander wordt uitgevoerd. Na afloop praatten we er onder een plastic afdakje tegen de stromende regen over na. De dans gaat over verzet, vrijheid en het gevecht om een menswaardig bestaan. Er zijn al een paar ecologische capoeira projecten in Brazilië en Sara schrijft daar een verhaal over. Het past goed in de film . “En het hoofd thema, daar waar het om draait?” vroeg iemand. Het antwoord van een vriendin van Sara kwam onmiddellijk – vrij naar Bill Clinton – “It’s the hunger, stupid.” Dat is de grote schande: er is genoeg voedsel in de wereld, maar het is voor heel veel mensen niet bereikbaar.

 

Meer informatie: www.nofightnovictory.org

 

 

 








Geef een reactie

Naam
E-mail
Opmerkingen
 





Website by Ragfijn Webservice